Als fotograaf en visueel verteller richt ik mij op de mens: op hoe we ons tonen, hoe we bewegen door de wereld, en wat er zichtbaar wordt als de ruis wegvalt. Mijn werk beweegt zich op het grensvlak van straat- en portretfotografie, met een intuïtieve blik voor het echte, het kleine, het stille.
In mijn straatfotografie is de menselijke aanwezigheid in de openbare ruimte het vertrekpunt. Ik werk met een vaste 35mm-lens en beweeg mee met het ritme van de straat. Kleine gebaren, toevallige composities, een lichtval die iets oproept: ik verzamel momenten die zich aandienen zonder aankondiging. De straat is mijn podium, de voorbijganger mijn hoofdpersoon. Ik beschouw deze vorm van fotografie als visuele poëzie: kort, raak en eerlijk.
Diezelfde benadering neem ik mee in mijn portretwerk. Of ik nu fotografeer in mijn studio, bij iemand thuis of op een plek die iets zegt over wie diegene is, het draait voor mij altijd om de ontmoeting. Een goed portret begint met luisteren. Met aandacht hebben voor iemands verhaal, lichaamstaal, en de energie in het moment. Ik neem de tijd om te kijken en écht contact te maken, zodat iemand zichzelf kan laten zien, zonder haast en zonder opsmuk.
Mijn portretten mogen fluisteren. Ze mogen iets openlaten. Juist in die ruimte ontstaat iets echts: een beeld dat niet alleen laat zien hoe iemand eruitziet, maar ook wie iemand is. Ik zie het als mijn rol om mensen daarin te begeleiden. Niet door te sturen, maar door te vertragen, te spiegelen, en een veilige setting te bieden waarin iemand zich gezien voelt. Vaak hoor ik: “ik hou niet van op de foto gaan, maar dit voelde anders.” Dat is precies wat ik wil. Portretten maken die blijven hangen, niet alleen vanwege het beeld, maar ook vanwege het proces ernaartoe.
Naast mijn autonome werk geef ik workshops en bied ik mentorschappen aan voor fotografen die hun eigen stem willen ontwikkelen. Ik geloof niet in trucjes of regels, maar in kijken met aandacht. Wie leert zien met verwondering, ontdekt niet alleen betere beelden, maar ook zichzelf.
