Parijs zat weer vol met foto’s!

Gepubliceerd op 10 juni 2026

Vorige week vrijdag stond ik op het plein bij het Bassin de la Villette. Vier mensen naast me, allemaal camera's om de nek. En al voor we ook maar één foto hadden gemaakt, was de sfeer al goed.

Dat is wat ik zo waardeer aan kleine groepen. Je kent elkaar snel. Je lacht snel. En je leert ook snel, want je kijkt niet alleen naar mij, maar ook naar wat de ander doet.

Parijs gaf ons alles.

Vrijdag zon, zaterdag regen, toen weer zon. Dat klinkt misschien als pech, maar in de straatfotografie is wisselvallig weer eigenlijk een cadeau. Regen betekent zacht licht. Geen harde schaduwen. Mensen die hun gang gaan, ondanks de druppels. Parijs interesseert het niet. De stad gaat altijd door.

We liepen via Belleville naar Père-Lachaise, doken de overdekte passages rond Palais Royal in en sloten af bij de Sacré-Coeur. Twee dagen lang liepen we door wijken die je niet kent van de ansichtkaarten. En toch maakte iedereen beelden die dat verhaal wél vertelden. Het verhaal van die specifieke dag. Die ene straat. Dat moment. Met eigen ogen bekeken.

Met elkaar besloten we de dag voor de masterclass alvast een borrel te pakken. Na afloop aten we spontaan samen. Even geen camera's, gewoon napraten. Dat soort initiatieven zegt alles over de mensen die met me meegaan.

Maurice schreef naderhand: "Twee dagen lang straatfotografie in praktijk brengen onder begeleiding van Michiel is een fotografie-feestje." Mirjam voegde eraan toe dat ik je meeneem in mijn wereld van straatfotografie en laat zien hoe je tot resultaat komt.

Dat is precies wat ik wil. Niet dat iedereen mijn stijl kopieert, maar dat iedereen vertrekt met zijn eigen stijl, maar dan scherper.