Olifantenpaadjes

Ik maak me weleens druk over dingen waar ik me niet druk over zou moeten maken (vraag maar aan mijn vrouw), maar in dit geval zag ik de symboliek er wel van in: Olifantenpaadjes.

Olifanten kiezen altijd voor de kortste weg en slaan daarbij helemaal over hoe de weg officieel loopt. Natuurlijk, het zijn olifanten en die weg is niet door de bouwvakker-olifant gemaakt. Engelsen noemen olifantenpaadjes "desire lines", wat natuurlijk volledig de lading dekt.

Dit is bij mij om de hoek:

Hij is nieuw, en toen ik daar langsliep met onze teckel Guus dacht ik direct: dat is met fotografie ook zo.

Als je snel alles wil leren en de kortste route zoekt, dan mis je een stukje. Natuurlijk, die route is voor iedereen anders, maar volgens mij gaat leren fotograferen gewoon over heel veel met anderen fotograferen. Boeken lezen. Afkijken en meelopen, hoe lang de route ook is. Er zijn geen shortcuts, om maar een mooi Engels woord te gebruiken. Je moet de meters maken.

Ik merk dat nu in de portretfotografie. Dat kan ik natuurlijk wel, maar ik denk dat ik pas halverwege het pad ben. Er is zoveel te leren over lichtopstellingen, flitsers, continulicht en reflectieschermen, om nog maar niet te spreken over modellen aansturen en op hun gemak stellen. 

Mijn keuze hierin is om de meters te maken. Misschien snelwandelend, maar wel over het hele pad. Geen olifantenpaadjes voor mij.

In de verte komt een oudere dame op een elektrische fiets aangesneld. Er is alle ruimte, maar ze ziet het versgemaakte paadje en ja hoor. Weer een nieuw spoor op het olifantenpad. Ik denk eraan om een tak op het paadje te leggen, maar besef me dat dat niet aan mij is.

Je kiest zelf je pad. Ik geloof gewoon niet zo in shortcuts. Iets om over na te denken.

Dit artikel verscheen eerder in mijn nieuwsbrief. Schrijf je nu in en mis nooit meer een column. Je krijgt dan bovendien mijn GRATIS e-book met 5 onmisbare tips voor straatfotografie.